مثبت اندیشی در نگاه به دیگران

اصل اوليه در نگاه به ديگران، اين است كه انسان «خوش بين» باشد.

پيامبراكرم(ص) مي فرمايند:

مؤمن عاقل نيست مگر اينكه ده ويژگي در او باشد:

يكي از آنها اين است كه هركس را مي بيند و در مقايسه با خود مي سنجد، معتقد باشد او بهتر و باتقواتر است؛يعني نگاهش به ديگران اين قدر مثبت باشد كه همه را بهتر ببيند؛ زيرا مردم دو دسته اند:

برخي در ظاهر بهتر و باتقواتر و برخي بي تقواتر هستند. پس انسان زماني كه فرد باتقواتر را مي بيند، بايد در برابر او تواضع كند تا از او الگو بگيرد و زماني كه فردي به ظاهر بي تقوا را مي بيند، با خود بگويد: او گرچه از ظاهرش شرّ هويدا است، شايد باطن بهتري داشته باشد.

اين حديث، با مضمون كمال عقل مؤمن از امام رضا(ع) نيز نقل شدهاست. با چنين رويكردي فرد به اين نتيجه مي رسد كه حتي از ظاهر منفي افراد نيز نمي توان باطن و درون آنان را حدس زد. اين نتيجة ايمان مؤمن است كه موجب مي شود انسان از تحليل اشتباه دور بماند.

ايمان مانعي است دروني كه از هرگونه تفسير گفتار و رفتار ديگران، به صورتي كه موجب جدايي افراد از يكديگر شود، جلوگيري مي كند و در فرايند اسناد مداخله مي كند و آن را در جهت گيري به نفع افراد جامعه سوق مي دهد.

نوع احساس و هيجاناتي كه افراد تجربه مي كنند، به اسناد آنان بستگي دارد. مي تواند پيامدهاي روان شناختي مهمي در جهت ائتلاف يا اختلاف آحاد جامعه داشته باشد.

امير مؤمنان علي(ع) مي فرمايد:

«رفتارهاي ديگران را به بهترين صورت تصور كن و هيچ سخني از آنان را در جايي كه بتواني فضاي خيري براي آن در نظر بگيري، به بدي تحليل نكن.»

دنیای متفاوت با نگاه متفاوت...